Dla dzieci

GTA 6 i granice realizmu. Felieton CD-Action o ambicjach Rockstara

CD-Action przygląda się w felietonie temu, jak daleko Rockstar posunął się w dążeniu do realizmu w GTA 6. Tekst wskazuje, że studio od lat rozwija swoje gry poprzez coraz bardziej szczegółowe światy, jednak w najnowszej odsłonie serii część rozwiązań może budzić pytania o sens i wpływ na komfort zabawy.

Realizm jako znak rozpoznawczy Rockstara

Autor felietonu przypomina, że seria Grand Theft Auto przeszła ogromną zmianę wraz z przejściem w pełne 3D w klasycznej trylogii opartej na silniku RenderWare. Według tekstu wyraźne, konsekwentne dążenie Rockstara do realizmu szczególnie mocno zaznaczyło się jednak od czasów GTA 4.

W publikacji podkreślono, że studio od lat podnosi poprzeczkę przede wszystkim w zakresie detali. Jako przykłady wcześniejszych rozwiązań przywołano między innymi elementy budujące atmosferę miast, reakcje przechodniów na pogodę, pękające opony w Vice City, kafejki internetowe w GTA IV czy rozbudowaną warstwę internetową w GTA V, obejmującą także giełdę reagującą na wydarzenia w świecie gry.

GTA 6 ma iść jeszcze dalej

Z relacji autora wynika, że GTA 6 rozwija tę filozofię w jeszcze szerszym zakresie. W tekście opisano liczne czynności poboczne i interakcje, które mają wzmacniać wiarygodność świata, ale nie zawsze przekładają się bezpośrednio na rozgrywkę.

Przykłady wskazane w felietonie

  • naprawianie przeciekającego dachu,
  • wymiana desek w zniszczonych schodach,
  • odświeżanie sypialni z użyciem materiałów budowlanych i farb,
  • karmienie węża,
  • oglądanie telewizji i czytanie książek,
  • korzystanie z łazienki, w tym odświeżanie twarzy wodą.

Autor zaznacza, że animacje towarzyszące takim czynnościom prezentują się bardzo dopracowanie. Jednocześnie wskazuje, że część mechanik może pełnić przede wszystkim funkcję pokazową, mając udowodnić skalę pracy włożonej przez twórców w odwzorowanie codzienności.

Gdy szczegóły zaczynają wpływać na gameplay

Najważniejsza wątpliwość opisana w felietonie dotyczy sytuacji, w których realizm zaczyna oddziaływać na podstawową zabawę. Autor nie krytykuje samego istnienia szczegółów, ale zwraca uwagę, że problem pojawia się wtedy, gdy komplikują one elementy wcześniej działające w prostszy i bardziej dynamiczny sposób.

Jako przykład podano system pościgu policyjnego. Według opisu zmiana lakieru samochodu nie musi wystarczyć do zgubienia funkcjonariuszy, ponieważ gra uwzględnia także wygląd postaci, jej ubranie oraz widoczną broń. Długa broń nie znika w ekwipunku w umowny sposób, lecz jest noszona na plecach, co również może wpływać na rozpoznanie bohatera.

Felieton wskazuje, że rozwiązaniem może być wożenie zapasowych ubrań w bagażniku, ale wymaga to pamiętania o dodatkowym przygotowaniu. Autor ocenia, że na papierze brzmi to imponująco, lecz przy wyższym poziomie zainteresowania policji może okazać się uciążliwe.

Pytanie o granicę

W podsumowaniu tekstu podkreślono uznanie dla skali i złożoności świata stworzonego przez Rockstar. Jednocześnie autor zaznacza, że część graczy może uznać niektóre mechaniki za zbędne obciążenie zamiast wartościowego pogłębienia immersji.

Główna teza felietonu sprowadza się do pytania, czy gry nastawione na swobodę i dynamiczną rozrywkę powinny za wszelką cenę naśladować rzeczywistość. Zdaniem autora realizm może wzmacniać doświadczenie, o ile nie zaczyna ograniczać przyjemności płynącej z samego grania.

Dodaj komentarz